อนุสาวรีย์คนจน

  เกิดมาจน ต้องทน สู้ตรากตรำ
 หาทั้งเช้า ยันค่ำ ยังหิวโหย
 ยามเข้าสู่ วัยชรา  คราร่วงโรย
 ยามฉันเจ็บ โอดโอย  ใครจะมอง
 ยามป่วยไข้ แล้วใคร จะรักษา
 ทั้งค่าหยูก ค่ายา  คราหม่นหมอง
 คงล้มตาย เพราะเรา  ไร้เงินทอง
 ชีวิตกอง  ไร้ค่า น่าเศร้าใจ